AUSCHWITZ EN WIJ

Zestig jaar geleden werden in Europa zes miljoen mensen vermoord: kinderen , vrouwen en mannen. Ze werden gevangen,en planmatig en efficient gedood. Velen hielpen mee, anderen verzetten zich, de meesten keken toe.

Hoe was dat mogelijk? Hoe konden WIJ het ondenkbare toch laten gebeuren?

Joden, zigeuners, homosexuelen, gehandicapten, ze werden niet langer gedefinieerd als mede-mensen, maar als Untermenschen. Als ongedierte, te bestrijden met chemische middelen.

Auschwitz is nooit te begrijpen. Het is en blijft een volstrekt zinloze misdaad, begaan binnen een beschaving die ook de ONZE is.

Auschwitz heeft wel ons, verbouwereerde nabestaanden, geinspireerd tot een zinvolle reactie. Als reactie zijn wij gaan nadenken waarom het ondenkbare toch kon gebeuren. Zijn wij alert geworden dat het nooit meer zal gebeuren. En hebben we barricades opgeworpen tegen herhaling: democratie, mensenrechten, vrije meningsuiting, strijd tegen racisme en onrecht.

 

De samenleving verandert sterk. Veel mensen voelen zich bedreigd, angstig, gefrusteerd. Eeuwenoude gevoelens van eigen-volk-eerst steken hun kop weer op vanuit de onderbuik waarnaar ze waren verbannen. Moslimhaat en angst voor vreemdelingen worden cynisch gebruikt door politici om hun eigen macht te versterken. Zelfs het politieke geweld is weer aanwezig.

Wij nodigen u uit voor de Nationale Dodenherdenking op 4 mei 2003. Wij nodigen u uit om u opnieuw vertwijfeld af te vragen hoe dit bij ons heeft kunnen gebeuren. Op opnieuw hardop te zeggen dat wij niet zullen toelaten dat er nog een Auschwitz komt. Om de beschadigde barricades te herstellen: tolerantie en gastvrijheid tegen eigen-vo0lk-eerst, democratie en betrokkenheid tegen frustatie en mopperen, maatschappelijk  fatsoen tegen politiek geweld.

 Bar 6